Куда смотреть при выборе сервера.

Куда смотреть при выборе сервера.

Через некоторое время каждая организация, по мере своего расширения, сможет встретиться с фактом когда окажется нужно раскручивать свою IT-службу. Наступает фактор, что начальству просто требуется доставать производительные сервера, ведь домашние пК уже не работают с необходимыми поручениями и с хранением данных. Регулировка и пуск серверной станции позволяет решить многие задач по выполнению каковых нужно немалые мощности, содержания первостепенных а также резервных копий важных информационных данных, организация удаленного подключения к данными и другим сетям организации. Покупка правильного сервера для организации помогает сделать стабильный доступ к организационным данным компании. Перед покупкой дополнительно необходимо установить задания сервера так как от этого напрямую зависит цена машины и его сопровождение.

Сервер, прежде всего, есть мощным пк, что может легко выполнять значительные вычислительные задания как bulletproof, а кроме того фиксировать одновременно все данные компании. В угоду лучшего комфорта сервера решили классифицировать по их предопределению и поставленных задач. По данной таблице сервера делят на:

Сервера, где распределяются крупные размеры данных. Подобные сервера специально созданны под БД.

Сервера, в цели которых входит функционирование скриптов, что требуют значительных мощностей и где может сидеть один или два людей в одно и то же время.

Другие виды сервера можно отнести к файл-базу, все они используются для хранения информации и подключения к нему нескольких видов пользователей

Но, должны обозначить что подобная группировка считается весьма условной и нередко сервера исполняют сразу несколько действий в работе.

По таким элементам как ОЗУ, мощьность ядер, вместилище жесткого диска вычисляют рабочую классификацию севрерных кластеров. Дополнительно значительно влияют на такое различение величина корпуса а также его типы.

Ну, давайте начнём с начальных шагов по безошибочному выбору сервера.

Сперва поставьте цели и роли, что будет совершать новый сервер.

Очередным етапом станет определение предполагаемого условия а также места под функционирования сервера. Очень важно узнать количество пользователей, какие начнут нагружать серверные мощности оборудования.

И под конец, нужно выяснить какими же вычислительными мощностями будет характеризоваться ваш новый сервер. Речь идет о подобных мощьностях как микропроцессор, ОЗУ и прочее

Каждый раз перед покупкой установите хорошо проведите оценку нужд для фирмы. Это поможет вам исключить приобретение сервера с недостающими или лишними мощностями, а следовательно — избежать излишних вложений. В случае если вы приобретаете компьютер с небольшими производственными мощностями то появляются проблемы с полновесным функционированием серверной активности, следовательно может возникнуть множество просчетов и недосягаемость сервера. Когда будет взят сервер с мощностями какие превышают нужды, в таком случае это повлечет бесполезные издержки на сервис и службу оборудования.

Эти рекомендации дадут вам шанс отыскать себе сервер, который станет соответствовать любым вашим запросам. И вам нужно просчитать опцию роста мощностных показателей сервера по мере роста организации. Ныне вы можете найти своей фирме нужный заказать сервер и вовсе не беспокоится о стабильной работе и исполнения поставленных заданий.

И, сделаем итоги. Сперва вам требуется решить какие же скрипты будут осуществятся на сервере, сколько именно работников получат к нему аккаунт и какое количество намечается синхронных подсоединений. Дальше рассчитываем как много енергии будет здесь потребляться и от таких параметров приступать к анализу требований на приобретение сервера.

Пожелаем вам успешной работы и совершенствования вашего дела.

Дилемма по покупке желаемого сервера

Такая публикация будет интересна организациям, количество людей у каковой составляет от 5 до 15 пользователей.

Основополагающая функция предоставленной статьи будет сказать про функцию выделенный сервер в компаниях а также предоставить рекомендации по правильному поиску серверного железа и программного обеспечения.

Основная ситуация о том что слово «Сервер» с английского значит как служитель. И впрямь, сервер оказывает очень необходимые службы для почти всех людей множества деятельности деятельности. Потому AHKOР всегда стал довольно надежным, и по этой причине достаточно дорогим. И не всегда все выделеные сервера оказываются наиболее производительноны нежели обычные легкие пК. А также довольно интересный момент заключается в том что если сервера задействованы на людей, следовательно владельцы их выходит приказчиками.

Рассмотрим значения и темы.

Здесь давайте подойдём к такому факту что задания которые выполняет сервер допускается применить для разных серверов, а позволительно и соединить несколько важных поручений на одном сервере. Вначале требуется понимать что в организациях севрерных кластеров больше нежели один, это объясняется тем что в действие вступают определённые факторы, что необходимо проанализировать отдельно. Скажем что такие разграничения несут довольно условный характер.

1. Сервер какой нужен для всевозможных приложений.

Этот сервер создается весьма эпизодически. Он предназначен для исполнения довольно мощных приложений, главным образом это кодовые задания учетных программ или остальных программных продуктов что запрашивают довольно больших ресурсов для собственных вычислений. В основном, в компактных компаниях таковые проекты попадаются крайне редко и поэтому такие сервера приобрели не самую высокую популярность. Вот такой вид серверов потребует наличие больших технических мощностей, быстрые процессоры новейшего уровня, а также внушительного объема ОЗУ. Ещё неприменным моментом есть наличие запасных дисков и продвинутая вентиляционная сборка.

Делаем вывод — это весьма дорогие сервера. Однако на таких серверах можно инсталировать сервер под Хрумер, и совершать работу по установке другого комплекта приложений.

2. Компьютер для целевых задач

Подобный компьютер получает порядочно сходства с сервером для дополнений. Сущность этого терминального сервера заключается в том что сервер предназначен для подсоединения абонентов с всяким уровнем прав. Данная разработка позволяет примыкать к станции от различных каналов (часто сильно слабых) и производить здесь разнообразные высчитывания и запускать приложения. Это может быть как аналитическая а возможно и бухгалтерская проекты. От данного сервера требудется мощная и неотказная производительность, ведь за раз к нему должно быть подконнекченно некоторое количество абонентов. Но к таковому серверу смогут примыкать абоненты с нетбуков и смартфонов.

На многотерминальный доступ подсоединяются пользователи под особенные приложения и программы.

Во всех моментах предпочтения сервера требуется не забывать несколько свойств, что крайне важны в работе.

Сервера не являются рабочим участком для сотрудников. Чем в меньшей мере сотрудники получают к ним пароли, тем безопаснее.

Не стоит удалять от серверов мыши а также клавиатуры. В самый неподходящий момент они будут довольно необходимы

Весьма принципиальным моментом в работах серверных станций является электропитание. Не скупитесь на бесперебойнике и батареях.

Файлсервера постоянно имеют необходимость в проф поддержке. Поэтому не забудьте наблюдать за яркими маяками и острыми звуками выпускаемым сервером. Желательно уведомить о сигналах заранее, чем после корректировать неполадки.

Сервер проработает довольно дольше если его отнюдь не будут трогать лишний раз. Абсолютно никаких частных скриптов, исключительно принятые. Если уж он не будет работать круглосуточно, то так порой надежнее, проработает лет 5, а может и свыше.

Dziennikarze na demokratycznym froncie

Kolejna dziennikarska demonstracja w Kijowie pokazała, że pracownicy mediów stają się najbardziej aktywną grupą walczącą o swoje prawa, a także prawa zwykłych Ukraińców. Czy na Ukrainie nie ma opozycji? Czy na Ukrainie nie ma organizacji pozarządowych?

Demonstracja odbyła się w związku z pobiciem w minioną sobotę dwojga dziennikarzy przez dresiarzy zatrudnionych według wszelkich poszlak przez Partię Regionów. Milicja patrzyła na to obojętnie, tak jak na całą bójkę, która wybuchła między „antyfaszystowskimi”, „sportowymi” bojówkarzami a nacjonalistami ze Swobody. Fotograf Wład Sodel, z którym rozmawiałem po incydencie podkreślał, że najbardziej poraziła go właśnie obojętność funkcjonariuszy. Ucierpieli bowiem nie tylko on i jego żona, ale kilkanaście innych osób, które były wśród opozycjonistów.

Dziennikarze postanowili zatem działać. Zaczęli od pikiety przed siedzibą MSW.

Potem protestowali w czasie posiedzenia rządu. Stanęli plecami do premiera z tabliczkami, na których było napisane „Dziś dziennikarka, jutro państwa żona, siostra, córka. Działajcie!”. Mykoła Azarow zareagował natychmiast, kazał opuścić im salę oraz pozbawić akredytacji przy Radzie Ministrów. Chyba nie na taką reakcję liczyli dziennikarze. Dlatego na drugi dzień zorganizowali kolejną pikietęp rzed siedzibą rządu. Z tymi samymi żądaniami. Tym razem premier zaprosił ich do siebie i zapewnił, że nikomu akredytacji zabierać nie będzie, a cała sprawa zostanie wyjaśniona.

Pojawia się jednak pytanie dlaczego to dziennikarze muszą walczyć o swoje prawa, a nie ich przedstawiciele ze związku zawodowego. OK, to jest jeszcze w miarę zrozumiałe.

Jak powiedział mi Mustafa Najem z portalu „Ukraińska Prawda” na Ukrainie nigdy praw dziennikarzy nie bronili politycy. Teraz nie robi tego „demokratyczna” opozycja, a poprzednio, na przykład za czasów premierostwa Julii Tymoszenko, gdy wprowadzała ona „czarne listy” dziennikarzy, którzy nie mieli dostępu na posiedzenia rządu, nie reagowała Partia Regionów. Mustafa Najem powiedział mi też, że jest ogromna przerwa pokoleniowa między dziennikarzami, którzy mają około 30, a politykami, którzy mają około i ponad 60 lat, którzy całe dorosłe życie przeżyli w ZSRR (i właściwie nadal myślą tamtymi schmatami)  i którzy po prostu nie wiedzą, po co są ci dziennikarze i po co im jeszcze jakieś prawa. Z kolei organizacje pozarządowe są zbyt słabe żeby głośno mówić na jakiś temat. – W tej sytuacji, ja nie widzę w tym nic złego, że dziennikarz głośno wypowiada swoje poglądy – podkreśla.

Dlatego też to właśnie dziennikarze urządzają protesty w czasie konferencji Wiktora Janukowycza i dlatego to oni protestują de facto przeciwko korupcji żądając, aby szef państwa pokazał wreszcie swoją rezydencję.

Bohdan Kutiepow z portalu „Telekrytyka” opowiada mi, że po pierwsze, władze coraz częściej przeszkadzają w działalności mediów, przekraczając granicę między polityką a kryminałem, dlatego dziennikarze przekraczają granicę między działalnością w mediach a działalnością społeczną. Po drugie, mimo że widzą oni wiele problemów społecznych, nie mogą o nich informować ponieważ media są kontrolowane przez oligarchów, którym nie zależy na ich nagłaśnianiu. Dlatego robią to sami pracownicy mediów, ale nie na antenie, czy ekranach monitorów, a w czasie pikiet i demonstracji.

A co w takim razie z organizacjami pozarządowymi? – One mają autorytet tylko wśród tej grupki ludzi, która chce ich słyszeć, a nie mają żadnego autorytetu wśród tych ludzi, których działania mają kontrolować – odpowiada Bohdan Kutiepow. Dziennikarze mają bliższy dostęp do ciała, czy też ciał, i mogą zwrócić uwagę bezpośrednio na jakiś problem.

Wszystko to świadczy o tym, że na Ukrainie wszystko zmienia się bardzo bardzo powoli i nadal dziennikarze pozostają najbardziej aktywną grupą społeczną… Ci którzy kiedyś działali w organizacjach pozarządowych zajęli ciepłe fotele w Radzie Najwyższej bądź w rządzie.

Ten straszny Sojusz Demokratyczny

Aresztowanie 2 działaczy marginalnej partii Sojusz Demokratyczny pokazuje paranoiczny strach samego Wiktora Janukowycza i władzy przed jakąkolwiek prawdziwą aktywnością polityczną. Bać się powinna także opozycja.

Działacze brali udział w zeszłym tygodniu w 2 pokojowych pikietach. W ich czasie nie doszło do naruszenia porządku publicznego. Manifestanci wybrali jednak –zdaniem władz- złe miejsce. A mianowicie plac przed wjazdem na teren rezydencji prezydenta.

 

Przyczyny

Moim zdaniem, po pierwsze naruszyli oni przestrzeń osobistą samego Wiktora Janukowycza. Ponieważ paranoicznie obawia się on o swoje bezpieczeństwo, tak samo zostały potraktowane 2 niewielkie pikiety mało znaczącej partii. Trzecia pikieta, wczoraj, ledwo nie skończyła się kolejnymi zatrzymaniami. Sytuację uratowała jedynie opozycyjna deputowana Łesia Orobec, która własnym ciałem zablokowała milicyjny autobus. Dziwne, że nie przyszedł „lider” opozycji Arsenij Jaceniuk, który mieszka w pobliżu.

Wracając jednak do przestrzeni osobistej. Demonstracje przed Administracją Prezydenta szefa państwa w ogóle nie denerwują. Milicja reguje na nie spokojnie. Jednak w Międzygórzu nie jest już on szefem państwa, a Wiktorem Janukowyczem, który ma prawo do prywatności. Nie może on zrozumieć, że prezydentem nie jest się od 9 do 18, a cały czas, a czasem nawet całe życie (nie chodzi o styl Turkmenbaszy, a bardziej cywilizowane europejskie wzorce). Dlatego każdy ma prawo tam przyjść i przedstawić swoje żądania.

Inne wytłumaczenie nerwowego zachowania milicji i prywatnej ochrony w Międzygórzu, to to, że starają się one zaprezentować swoje oddanie Wiktorowi Janukowyczowi wtedy, kiedy może to zobaczyć osobiście. W przypadku pikiet przed Administracją Prezydenta, trasa szefa państwa może być tak ułożona, że w ogóle nic nie zauważy i będzie nadal przekonany, że wszystko w kraju jest w porządku. Tak jest realizowany show „Dialog z krajem”, o którym pisałem tutaj [link to: http://www.new.org.pl/2013-02-25,monolog_z_krajem.html].

Trzecie wytłumaczenie, które jest najbardziej korzystne dla samych uczestników pikiet w Międzygórzu, mówi o tym, że władze boją się nie opłaconych protestów. Trudno nie przyznać racji działaczom Sojuszu Demokratycznego, którzy zwracają uwagę, że milicja nie reaguje nerwowo na 10 tysięcy „aktywistów” opozycji, którzy manifestują w centrum Kijowa. Być może dlatego, że większość z nich jest opłacona i dwie strony wiedzą, że mamy do czynienia z wyreżyserowanym przedstawieniem.

 

Skutki

Aresztując 2 młodych ludzi, władze zrobiły Sojuszowi Demokratycznemu ogromną przysługę i reklamę. O demonstracji pisałem ja, Nowa Europa Wschodnia, poinformował Euronews i zapewne jeszcze kilka innych światowych mediów. Rzeczywistość mediów jest taka, że gdyby nie represje, nikt poza kanałem TVi by nie zainteresował się działalnością marginalnej partii.

A warto! Sojusz Demokratyczny wyróżnia się na tle innych ugrupowań ponieważ jest zdecydowanie proeuropejski, zrzeszający działaczy pozarządowych oraz finansowany nie przez oligarchów, a przez samych członków. Jego działacze starają się pomóc ludziom w zwykłych sprawach, takich jak, na przykład korupcja przy załątwianiu paszportu. Opozycja jest daleka od takich drobnych spraw.

Być może dlatego do współpracy z SD nie garnie się opozycja, która właściwie niewiele różni się od rządzących. Jeżeli się chce być Europejczykiem (jak twierdzą opozycjoniści), należy zacząć od siebie. Banalny wydawałoby się problem opłacania uczestników manifestacji pokazuje, że jest ogromna szara strefa i kręcą się tam bardzo duże pieniądze, nie wiadomo z jakich źródeł pochodzące. Tak samo zresztą było w czasie październikowej kampanii wyborczej. Wielu działaczy dostawało pieniądze w kopertach, a część wiele miesięcy po wyborach nadal czeka na zaległe pieniądze oczywiście w sądzie nie może się ich domagać ponieważ była „zatrudniona” bez żadnej umowy.

Sojusz Demokratyczny wyłamuje się z tych reguł gry i pokazuje, że należy próbować grać naprawdę uczciwie. A to może spodobać się wyborcom i sprawić, że część liberalnego i prozachodniego elektoratu po prostu odwróci się od obecnej opozycji. W życiu politycznym, jak w reklamie, im mniej widzów / wyborców, tym mniejsza kasa od sponsorów.

Na działalności SD mogą zatem stracić i władze i opozycja. Stąd histeria pierwszej i dystans drugiej. Zyskać mogą zwykli Ukraińcy.

 

Piotr Pogorzelski

Artykuł prezentuje prywatne poglądy autora.

 

 

Osłupienie władzy

Piątkowe i sobotnie zamiecie na Ukrainie pokazały całkowitą słabość, a właściwie brak, ukraińskiego państwa. Ukraińcy po raz kolejny przekonali się, że mogą liczyć jedynie na siebie.

Śnieg padał od piątkowego popołudnia do niedzielnego poranka. Nie zaskoczył on drogowców ponieważ synoptycy zapowiadali go już kilka dni wcześniej. Jednak już w piątek po południu cały Kijów stał w jednym wielkim ogromnym korku. Całkowicie nie działał transport publiczny poza metrem. Ludzie nie mogli dojechać do domów, zostawiali swoje samochody na poboczach i szli piechotą, starali się za wszelką cenę dotrzeć do kolejki podziemnej. W związku z tym zwiększono liczbę pociągów. Pojawiły się kłopoty z dostawami produktów spożywczych. Wszystko to było w pewnym stopniu zrozumiałe ponieważ takie opady, kiedy to w ciągu dwóch dni na miasto spada miesięczna norma śniegu, zdarzyła się po raz pierwszy od stu lat.

Dlaczego jednak dziś, we wtorek, Kijów jest nadal sparaliżowany?

Drogi zostały oczyszczone byle jak, w wielu miejscach przejezdny jest tylko jeden pas ruchu. Ale tylko na głównych trasach. Tam utworzyły się ogromne korki ponieważ ludzie starali się dotrzeć do stolicy samochodami, czy autobusami. Część z nich wychodziła z pojazdów i chciała iść piechotą do metra. Chodniki jednak nie zostały odśnieżone. Boczne drogi i podwórka pokryte są grubą warstwą śniegu. Kłopoty mają karetki pogotowia. Praktycznie na trzeci dzień po opadach! Rządzący całkowicie nie dali sobie rady z oczyszczaniem miasta ze śniegu. Nie byli w stanie zorganizować pracy służb komunalnych. Przekonał się o tym nawet premier Mykoła Azarow, który w niedzielę utknął swoją kolumną w zwałach śniegu na jednej z dróg w stolicy. Nie grozi to na pewno prezydentowi, ponieważ trasa do rezydencji Wiktora Janukowycza w Międzygórzu pod Kijowem jest czarna. Po raz kolejny Ukraińcy przekonali się, że na państwo nie ma co liczyć. Władze bardzo chętnie nakładają podatki, nękają przedsiębiorców różnymi kontrolami i organizują tak pracę organów kontrolnych, aby te miały zapewniony rwący potok korupcyjnych dochodów. Nie są jednak w stanie oddać długu dbając o swoich obywateli. Ci nie mogą liczyć na to, że dojadą z punktu A do punktu B bez problemów, a karetka pogotowia pojawi się o czasie ponieważ nie przeszkodzą jej zaspy na podwórku. Ciągłe podwyżki usług komunalnych tylko pogłębiają rozczarowanie.

Jak każda tragiczna sytuacja i ta ma swoje plusy. Na pewno nie można oczekiwać jakichś daleko idących wniosków, choć pewnie któryś z urzędników straci pracę ponieważ ktoś musi zostać ukarany. Pogodowe problemy pokazały jednak coś, co zauważyłem na Ukrainie po raz pierwszy od wielu lat. Ogromną zdolność do samoorganizacji. Ludzie przestali już dbać tylko o własny interes, a zainteresowali się tym, co się dzieje z ich sąsiadami. Pojawiały się ogłoszenia w blokach o tym, że ktoś jest gotowy zrobić zakupy dla emerytów, którzy w taką pogodę nie mogą wychodzić z domu. W internecie można było znaleźć telefony ludzi, którzy są gotowi odśnieżyć drogę, na przykład do państwowego szpitala, czy prywatny samochód. Gotowi są także wyciągnąć swoim jeepem auta o słabszej mocy. Ktoś oferował darmową herbatę i rosół dla kierowców.

Rządy Wiktora Janukowycza, które polegają na ciągłych próbach przyduszania społeczeństwa przyniosły skutek odwrotny od zamierzonego. Stały się bodźcem do walki o wspólne interesy. Ludzie są w stanie połączyć się i walczyć o czyste środowisko, park na swoim osiedlu, wolność słowa, czy –jak teraz- o to, aby druga osoba nie była pozostawiona sama sobie w związku z tym, że państwo nie jest w stanie zadbać o zaspokojenie jego podstawowych potrzeb.

 

Sprawa Własenki

Wiktor Janukowycz ma szanse przejść do historii, jako człowiek, który zrobił wszystko, aby Ukraina w żaden sposób nie integrowała się Zachodem. Pozbawił już swój kraj szans na członkostwo w NATO, a w 2013 zrobi to prawdopodobnie z Unią Europejską.

Od początku roku trwa unijna ofensywa dyplomatyczna. Do Kijowa przyjechał komisarz do spraw rozszerzenia i integracji europejskiej Stefan Fuele, który postawił 3 jasne warunki integracji europejskiej. Wśród nich było „naprawienie konsekwencji” wybiórczego stosowania prawa, czyli mówiąc prościej uwolnienie Julii Tymoszenko i Jurija Łucenki. Później Wiktor Janukowycz pojechał do Wisły, gdzie rozmawiał z prezydentami Polski i Słowacji, a potem ukraiński szef państwa odwiedził Brukselę. Wszędzie zapewniał, że zrobi wszystko, co może, aby podpisać umowę stowarzyszeniową w listopadzie tego roku w Wilnie. Niestety, ubolewał, że nie może nic zrobić z Julią Tymoszenko, czy Jurijem Łucenką ponieważ na Ukrainie sądy są niezależne od władz. Kto w to wierzy? Wątpię, aby było wielu Ukraińców, którzy by się z tym zgodzili, nie mówiąc już o dyplomatach z Brukseli, Waszyngtonu, czy Moskwy. Niemniej jednak Wiktor Janukowycz wydawał się gotowy do pewnych ustępstw, sugerował –między innymi- że może zwolnić Jurija Łucenkę z więzienia. O Julii Tymoszenko nie ma mowy.

Tę iluzję przekreśliło jednak pozbawienie mandatu deputowanego obrońcy byłej premier Serhija Własenki pod pretekstem, że łączy on wykonywanie obowiązków parlamentarzysty z pracą jako adwokat. Władze nie zrezygnowały z tego kroku mimo że europejskie stolice i Waszyngton ostrzegały przed takimi działaniami, demonstrując przy tym, że nie wierzą iż Najwyższy Sąd Administracyjny jest naprawdę niezależnym organem. To że dzień wcześniej mandat stracił deputowany Partii Regionów było tylko przykrywką ponieważ nie jest sekretem, że jest jeszcze wielu parlamentarzystów rządzącego ugrupowania, którzy oprócz pracy w Radzie Najwyższej zajmują się jeszcze biznesem.

Moim zdaniem, władze kierowały się przy tym czystym pragmatyzmem.

Po pierwsze, po tym, jak opozycja doprowadziła do tego, że deputowani muszą głosować osobiście, w Kijowie zaczęły się rozmowy o tym, jak ważny jest teraz każdy głos i jak w związku z tym rośnie rola pojedynczego deputowanego, także rządzącej większości. Miał on jakoby móc teraz szantażować rządzącą większość i żądać zysków za poparcie jakiejś ustawy. Tak się jednak nie stało. Rządzący pokazali, że deputowany to trybik, który w każdym momencie może być wymieniony na inny, lepszy, posłuszniejszy. Tracisz mandat = tracisz immunitet, a w Prokuraturze Generalnej mogą już czekać na ciebie sprawy, które zaprowadzą cię prosto do więzienia.

Po drugie, przed tym, jak Brukseli zostanie rzucony ochłap w postaci zwolnienia Jurija Łucenki, należy zrobić jak najwięcej, aby przykręcić śrubę nie tylko własnym deputowanym, ale też opozycji. Kijów liczy na to, że gdy szef MSW będzie już na wolności, unijni urzędnicy wpadną w euforię i z radością podpiszą umowę stowarzyszeniową.

Po trzecie, tak naprawdę krytyka „wybiórczego sądownictwa”, jest dla władz w Kijowie korzystna, oczywiście do momentu gdy Bruksela i inne europejskie stolice nie uciekają się do sankcji ekonomicznych, czy osobistych. Na razie jednak zamiast słuchać na przykład o kwitnącej korupcji i nepotyzmie, można wysłuchać paru cierpkich słów o wybiórczym stosowaniu prawa.

Władze w Kijowie mogą się jednak przeliczyć. Jeżeli Bruksela nie zadowoli się ochłapami, umowa stowarzyszeniowa nie będzie podpisana w tym roku. W przyszłym nikt już o niej nie będzie mówić ze względu na wybory do Parlamentu Europejskiego. W 2015 też nikt o niej nie wspomni ponieważ na Ukrainie będą wybory prezydenckie. O integracji europejskiej wszyscy zapomną, tak jak zapomnieli o integracji z NATO. I będzie to zasługa jednego człowieka: Wiktora Janukowycza. Tylko pytanie: czym będzie szantażował wtedy kolegów z Moskwy? Integracją z Chinami?

 

Piotr Pogorzelski

 

Sławny kandydat.

O prostej recepcie sukcesu na wyborach pisze Kristina Berdinskich z tygodnika «Korrespondent».

 

Dzień wyborów spędziłam w Słowiańsku, w obwodzie donieckim. Właśnie to miasto wybrał syn premiera dla startu swojej wielkiej politycznej kariery.

Ołeksij Azarow ma kartę stałego pobytu w Austrii. W oficjalnej biografii wskazał, że mieszka w Kijowie, ale do Rady Najwyższej postanowił wejść przez Słowiańsk. Tak zrobiło wielu kandyadtów i nie ma w tym niczego niezgodnego z prawem. Tylko że kampanię wyborczą prowadził on nieuczciwie.

Na Słowiańsk, z budżetu państwa, przeznaczono dziesiątki milionów hrywien. W mieście szybko zrobiono remonty dworca kolejowego, szkół (nowe okna i ocieplenie ścian), kupiono sprzęt dla szpitala i karetki pogotowia. A Donieck przed wyborami postanowił oddać Słowiańsku 5 trolejbusów. Nawiasem mówiąc, miasto ma oddać za nich pieniądze w następnym roku. Z tymi ulepszeniami syn Azarowa nie ma nic a nic wspólnego. Jednak na spotkaniach z wyborcami przedstawiał jej jak swoje. Na tych spotkaniach byli przedstawiciele władz miejskich i tym samym pokazywali na kogo trzeba głosować. Bez młodszego Azarowa odbyło się [tylko] otwarcie dworca kolejowego. Stację prezdentował wicepremier Borys Kolesnikow.

W Słowiańsku znalazłam kilka rzeczy, które Azarow młodszy raczej zrobił za własny rachunek. To 16 ławek, które stoją wzdłuż centralnego placu miasta. Na każdej z nich jest tabliczka z napisem, od kogo jest ten prezent. Oprócz tego są 2 place zabaw koło Rady Miasta. Mieszkańcy mówią, że tam już był jeden plac zabaw, ale zamieniono go na nowy bo na tamtym nie było napisu „Od Ołeksija Azarowa”. Także w mieście wyremontowano przystanki autobusowe i kupiono baki na śmieci. Reszta zmian to efekt pieniędzy budżetowych.

Szczodre wsparcie z budżetu nie zmieniło jednak miasta. Jest ono smutne i mroczne. W Słowiańsku trzeba stawiać nie ławki, a latarnie!!!! W dzielnicach jest słabe światło, a tam gdzie stoją domy jednorodzinne panuje mrok. Bardzo by się chciało żeby Ołeksij Azarow przeszedł się po 18.00 po Słowiańsku, nawet ze swoją liczną ochroną. Ale teraz on już jest deputowanym parlamentu i może nie pojawiać się w Słowiańsku. Azarow młodszy może spokojnie kontynuować podróże do cudownego Wiednia i czasem wysyłać pieniądze na stawianie nowych ławek w smutnym Słowiańsku. A najsmutniejsze jest to, że na te ławki dali się złowić wyborcy. Na Ołeksija Azarowa zagłosowało 76% wyborców.

 

Kristina Berdinskich, tygodnik Korrespodent

Zdjęcie Natalii Krawczuk, tygodnik Korrespondent.

Oryginał artykułu można znaleźć tutaj.


 

Uczciwe zawody z dopingiem i przekupionymi sędziami

Czy zawody sportowe, gdzie sędziowie są przekupieni, a część zawodników używa dopingu można uznać za uczciwe? Okazuje się, że tak — takie głosy słychać teraz z Warszawy i z… Moskwy, a dotyczą one ukraińskich wyborów parlamentarnych.

Wyobraźmy sobie zawody sportowe, na przykład w łyżwiarstwie figurowym. W czasie przygotowań, kilku zawodników daje prezenty sędziom. Z kolei najlepszy z nich zrezygnował bo ma własny sklep na stadionie i zwrócono mu uwagę, że jak wygra, to jego sklep zostanie zamknięty. Sędziowie oglądają także regularnie kanały sportowe, w których mówi im się, że kilku zawodników jest naprawdę super, a reszta powinna zrezygnować z kariery. Same zawody przebiegły jednak uczciwie, każdy z zawodników mógł wystartować, pokazać swoje umiejętności, a sędziowie je ocenić. Wygrali ci zawodnicy, którzy coś tam umieją w łyżwiarstwie figurowym. Zdarzało się, że niektórym zawodnikom dodano punktów, ale to były pojedyncze przypadki. Same zawody naprawdę były uczciwe. Śmieszne? Dla mnie tak, ale właśnie takie oceny ukraińskich wyborów można usłyszeć w Warszawie.

Rzeczywiście sam dzień głosowania przebiegł w miarę uczciwie. Tylko co z tego jeżeli przez kilka miesięcy czołowe ukraińskie kanały telewizyjne opowiadały Ukraińcom o sukcesach władz. W ostatnim tygodniu przed wyborami wiadomości TRK Ukraina i ICTV przypominały kronikę filmową środkowego PRL, gdzie mówiono o sukcesach władz i inwestycjach właścicieli kanałów, odpowiednio Rinata Achmetowa i Wiktora Pinczuka. Creme de la creme był występ Aleksandra Kwaśniewskiego, który w kanałach tego ostatniego biznesmena, krytykował kampanię wyborczą jednego z kandydatów Partii Regionów w obwodzie dniepropietrowskim, z którym w konflikcie był kandydat Wiktora Pinczuka. W ostatnim momencie opanował się Inter, który rzeczywiście końcówkę kampanii przedstawiał uczciwie. Pewnie dlatego, że zaczęli przyjeżdżać międzynarodowi obserwatorzy.

A niszczenie kanału TVi? Oficjalnie nie miały z tym nic wspólnego władze centralne. Tak się po prostu złożyło, że kilka różnych sieci telewizji kablowych w różnych miejsach kraju zdecydowało, że na czas kampanii wyborczej lepiej ten kanał wyłączyć. Jedyną telewizję, która otwarcie ośmielała się krytykować władze.

Co z tego, że każdy mógł przyjść i oddać głos, jeżeli przez kilka miesięcy kandydaci władz „obrabiali” przyznane im okręgi? Najbardziej ewidentny przykład to syn samego premiera Ołeksij Azarow, który kandydował w Słowiańsku. Człowiek, który ma kartę czasowego pobytu w Austrii i tam też swój biznes, nagle chce być deputowanym. Czyżby przewidział to, że w 2015 roku władze mogą się jednak zmienić i dobrze mieć immunitet? W czasie kampanii w mieście pojawiają się trolejbusy, remontowany jest dworzec kolejowy, a w kontekście zawsze pojawia się syn premiera. Dodam, że to wszystko inwestycje budżetowe. Podobnie walczył o głosy przewodniczący Rady Najwyższej Wołodymyr Łytwyn. I tak było wszędzie na różnych poziomach, aż do absurdu na moim osiedlu, gdzie każda zaasfaltowana dziura otrzymała pieczątkę jednego z kandydatów.

Co z tego, że w parlamencie nie ma prawie żadnych sił antyeuropejskich? Nie zauważyłem żeby Partia Regionów zrobiła coś dla zbliżenia Ukrainy z UE. Inwestorzy zagraniczni uciekają, poza Cyprem, ale to jest „eksport wewnętrzny”. Oczywiście w deklaracjach wszyscy są Europejczykami. Tam też trzymają swoje oszczędności i tam kształcą dzieci. Nawet komuniści. Jeżeli rzeczywiście tak oceniamy ukraińską scenę polityczną, zgadzam się w pełni, ona jest proeuropejska.

Na podwieczorek mała ciekawostka. Po Euro 2012 z kijowskiego metra zniknęły zapowiedzi stacji po angielsku, gdyż uznano je za niepotrzebne. W czasie wyborów znów się pojawiły. Taki sam cyrk zrobiono w czasie wyborów licząc na to, że zawody, w których kwalifikacje były nieuczciwe, a część zawodników stosowała w czasie przygotowań doping można uznać za uczciwe. Słowa płynące z Warszawy to miód na serce Partii Regionów. I jest to nóż w serce tych, którzy teraz stoją nocami w kijowskich komisjach okręgowych i bronią głosów przed karkami rodem z lat ’90, którzy teraz wspierają kandydatów niezależnych, czyli tych, którzy w stolicy reprezentują partię władzy. Znów ugrupowanie Wiktora Janukowycza, tak jak z sytuacją z TVi, może powiedzieć, że nie ma z tym nic wspólnego, przecież to kandydaci niezależni. Dziwne tylko, że milicja nie reaguje na zachowanie „sportowców” w komisjach wyborczych.

No i jak można po tym wszystkim powiedzieć, że wybory były uczciwe. Nie wiem, skąd się bierze strach Warszawy przed tym, że w przypadku jakiejkolwiek krytyki Kijów odpłynie w stronę Moskwy? Przecież członkowie Partii Regionów i jej zwolennicy wśród biznesmenów nigdy nie oddadzą fabryk, kombinatów i ziemi Rosjanom. Będą jej bronić, jak prawdziwi patrioci. Obecne władze są prawdziwymi nacjonalistami gospodarczymi.

I nie spodziewałbym się żadnej wdzięczności dla Warszawy za miłe powyborcze słowa, może ukraińskie władze pozwolą otworzyć kolejny pomnik ofiarom ukraińskich nacjonalistów i napisać na tablicy tekst, który proponuje strona polska. Pozwolą bo historia nie jest dla nich ważna. To po prostu taka „podaczka”, jak kasza gryczana dla wyborców.

 

 

Piotr Pogorzelski,

Polak mieszkający w Kijowie

powyższy artykuł wyraża wyłącznie moje prywatne poglądy

 

p.s.: Może nie jest to ważne dla władz w Warszawie i naiwne z mojej strony, ale pozwolę sobie jeszcze na uwagę, że przedstawiciele ukraińskiego społeczeństwa obywatelskiego będą teraz zupełnie inaczej patrzeć na Polskę. Tutaj straty będą zapewne większe niż zyski z pochwał pod adresem Partii Regionów.

 

 

Szaro — szary kraj, czyli podsumowanie kampanii wyborczej

Zakończyła się kampania wyborcza. Była to chyba najnudniejsza i najmniej ciekawa kampania jaką widziałem na Ukrainie od 2006 roku. Pozbawiona poważniejszych tematów za to pełna chamstwa i przekupstwa. Chyba głównym powodem było to, że wybory po raz pierwszy od lat odbywają się w systemie mieszanym proporcjonalno – większościowym. Doprowadziło to do tego, że kampania bardziej przypominała wybory lokalne.

Po pierwsze. W czasie kampanii nie były podnoszone żadne poważniejsze tematy, na przykład, przyszłości geopolitycznej, czy ekonomicznej Ukrainy. Parlament został i tak zmarginalizowany przez prezydenta Wiktora Janukowycza i jego machinacje przy konstytucji. Dzięki takiej kampanii Rada Najwyższa jeszcze bardziej się zmarginalizowała. Nowi posłowie przekonywali, że są w stanie rozwiązać problemy gminy, czy osiedla. O problemach kraju mówili mało. Generalnie, jak doskonale podsumował lider Swobody Oleh Tiahnybok: „te wybory są czarno – białe, musi być jasna pozycja, albo jesteś z narodem albo z reżimem Partii Regionów i komunistów”. Na opozycję trzeba głosować bo jest opozycją a na rządzących bo są rządzącymi. Innych powodów nie widać.

Po drugie. W okręgach jednomandatowych wybory do organu ustawodawczego przypominały bardziej wybory do rady wiejskiej. Każdy kandydat starał się obiecywać, że gdy już dopcha się do stołecznego koryta załatwi rodzimemu obejściu i drogę i gaz, a jeżeli już one w tej wsi są, to tylko dzięki niemu i jego układom w „centrali”. Doprowadziło to do niesamowitego wręcz rozwoju przekupstwa politycznego. Kandydaci budowali place zabaw, organizowali bezpłatne pielgrzymki, a nawet postawili w ramach kampanii kilka pomników Stepanowi Banderze. Wszystkich w cynizmie przebił chyba właściciel sieci supermarketów Furszet, Ihor Bałenko, który w reklamie chwalił się, że zbudował ponad sto placów zabaw, a po wyborach plac zabaw będzie na każdym podwórku. Jeżeli byłyby to wybory na dyrektora przedszkola, chętnie bym na takiego kandydata zagłosował.

Po trzecie. Z punktu widzenia przyszłości życia politycznego Ukrainy na najwyższym jego poziomie (nie w sensie kultury, a bliskości do prezydenta) nic się nie zmieni. Rada Najwyższa będzie wyglądała tak, jak poprzednia, a może nawet gorzej biorąc pod uwagę ilu populistów dostanie się do tego organu. Wszyscy już oczekują sporów Iryna Farion z nacjonalistycznej Swobody i znamienitego ukrainofoba i rusofila Wadyma Kolesniczenki z Partii Regionów. Są jednak takie osoby, które twierdzą, że dzięki temu prezydentowi nie będzie już tak łatwo sterować Radą Najwyższą. Znaczenie mają jedynie same wybory i kampania, mają one pokazać Zachodowi, że na Ukrainie nie ma (jeszcze) dyktatury i warto podpisać umowę stowarzyszeniową Brukseli z Kijowem.

Dalej będzie trochę pozytywnych myśli.

Po czwarte. Do parlamentu nie wejdzie zapewne ugrupowanie Natalii Korolewskiej Ukraino, do przodu! Jest to, a właściwie chyba już był, pseudoopozycyjny projekt finansowany z kieszeni bogatych członków Partii Regionów, który miał odciągnąć głosy na wschodzie kraju od opozycji. Mimo ogromnych środków finansowych wpompowanych w to przedsięwzięcie, a nawet zaangażowanie piłkarza Andrija Szewczenki (2. miejsce na liście wyborczej), wszystkie sondaże pokazują, że ugrupowanie może liczyć na 3 procent głosów. Jeśli zdobędzie więcej świadczyć to będzie o oszustwach w czasie liczenia głosów. Oznacza to, że Ukraińcy dojrzewają politycznie i nie da im się wcisnąć całkowicie sztucznego produktu politycznego.

Muszę tu dodać łyżkę dziegciu. A jest nią rosnące poparcie dla komunistów na wschodzie kraju. Partia Komunistyczna miała wyjątkowo dobrą kampanię, z prostymi hasłami przemawiającymi do rozczarowanych ludzi. Problemem jest to, że jej kierownictwo żyje raczej, jak burżuazja i oligarchowie, z którymi jakoby ma walczyć. Kampania komunistów była wspierana zapewne przez Partię Regionów, która woli mieć w nowym parlamencie właśnie takich polityków, którzy już teraz z nią współpracują niż Zjednoczoną Opozycję, czy nawet Uderzenie Witalija Kliczki.

Po piąte. Kampania wyborcza pokazała znaczne ożywienie społeczeństwa obywatelskiego. O wejście do parlamentu stara się kilku znanych działaczy pozarządowych i dziennikarzy. Tego wcześniej nie było. Jeżeli wejdą oni do Rady Najwyższej, ten organ nie będzie wyglądał już tak samo. Przynajmniej w pewnym stopniu. Takie kampanie jak Uczciwie (kontrola uczciwości kandydatów) i odpowiedź niektórych polityków na zarzuty im stawiane, pokazuje, że akcje społeczne są w stanie w pewnym stopniu zmienić klasę polityczną. Zaczyna ona się tłumaczyć! To ogromna zmiana. Na Ukrainie dotąd można było opublikować doskonały materiał śledczy dotyczący naruszeń prawa przez polityków, po czym następowało milczenie samych zainteresowanych i organów ścigania. Teraz przynajmniej pierwsi przestają milczeć.

Podsumowując pozwolę sobie na pewną dygresję. Milicjanci na kijowskim dworcu kolejowym okradali pasażerów, zostawiali im jednak zawsze sumę potrzebną na kupno biletu. Ukraina jest właśnie takim krajem, gdzie białe nie do końca jest białe, a czarne nie do końca czarne. Taka też była ta kampania, z jednej strony nic nie zmieniła, a z drugiej pokazała, że klasa polityczna powoli zostaje zmuszona do zmiany swojego zachowania, czyli jednak zmiany następują, a o dojście do władzy stara się coraz więcej osób, które dotąd tylko tę władzę obserwowały.

 

Piotr Pogorzelski

Znikające kury, czyli czarny PR.

Kończąca się kampania wyborcza jest wyjątkowo brudna. Najbardziej zaciekła walka odbywa się w okręgach jednomandatowych. Kandydaci stosują wszelkie metody.

Zwykły Ukrainiec, który nie ma internetu i kilku różnych kanałów telewizyjnych, w tym TVi, jest niemal pozbawiony dostępu do  obiektywnej informacji. Gazety, poza «Kommersantem», drukują głównie kryptoreklamowe artykuły. Tak robi na przykład «Komsomolska Prawda». Jeżdżąc przed wyborami po Ukrainie, zobaczyłem, że w regionach nie jest lepiej. Regionalne gazety lub telewizje angażują się otwarcie po stronie jednego kandydata bądź też drukują reklamowe artykuliki, które z poważną analizą programów nie mają nic wspólnego. Na przykład, iwano-frankiwska gazeta «Hałyczyna»: jej pierwsze strony (poza tytułową), to reklama polityczna. Co prawda, każdy artykuł był w ten sposób podpisany.

W dodatku wyborca ma do czynienia z makulaturą propagandową, czyli gazetkami wydawanymi przez kandydatów bądź też założonymi przez nieznanych dziennikarzy, którzy po prostu sprzedają ich strony sztabom. Tak jest na przykład z wydawaną na zachodniej Ukrainie „Naszą Ojczyzną”. Jest to gazeta, która ma sprawiać wrażenie wydawanej przez Ojczyznę Julii Tymoszenko, a tak naprawdę nie ma z nią nic wspólnego. W okręgu, gdzie kandyduje dziennikarka Tetiana Czornowoł, służy ona głównie do publikacji artykułów ją oczerniających. Tutaj na przykład jest ona określona mianem „farbowanej lisicy”. Artykuł został opatrzony zdjęciem kandydatki oblanej farbą przez nieznanego sprawcę w windzie.

Tetiana Czornowoł była dość częstym obiektem –tak zwanego- czarnego PR. Pojawiły się, między innymi, ulotki sugerujące, że jest prostytutką z podanym jej prywatnym numerem telefonu, a także inne zachęcające do wpłaty na fikcyjne konto wyborcze. Na poniższym zdjęciu zamazałem numery „konta” i „karty” na wypadek, gdyby ktoś chciał sobie jeszcze dorobić dzięki czarnemu PR.

W niedalekiej od Lwowa Kołomyi, kandyduje Ołeś Donij. Znany opozycjonista, dla którego –o dziwo- nie znalazło się miejsce na liście wyborczej Zjednoczonej Opozycji. On też jest często oczerniany. Na przykład w gazetce «Wolny głos” możemy przeczytać, że faktyczny przywódca opozycjonistów Arsenij Jaceniuk jakoby uważa go za zdrajcę. Z ostatniej strony dowiemy się z kolei, że po wizycie kandydata w jednej ze wsi zniknęły kury (artykuł po prawej stronie).

A teraz przenieśmy się na wschód Ukrainy. Jak informuje blogger Frankensstein, w Ługańsku pojawiły się ulotki, w których kandydat Partii Regionów Wołodymyr Medianyk jakoby pozdrawia weteranów UPA. Po pierwsze, takich osób nie ma w tej części kraju, po drugie każdy wie, że dla jakiegokolwiek kandydata na wschodniej Ukrainie, byłoby to polityczne samobójstwo.

 

Z kolei, jak informuje ten sam Frankensstein, w sąsiednim Doniecku, atakowany jest Witalij Kliczko, którego popularność w ostatnim czasie znacznie wzrasta. Jego partia, UDAR określana jest mianem „pomarańczowej”, a sam kandydat występuje przeciwko językowi rosyjskiemu. Te dwa argumenty mają go jakoby skompromitować w oczach wschodniego elektoratu.

Rzadko zdarzają się przypadki mniej więcej uczciwej walki wyborczej. Jak zwykle nic nie jest czarne i białe. Wadym Stolar, kandydat w moim okręgu, wydaje gazetkę «Za Obołoń». Jest on członkiem Partii Regionów, udaje jednak niezależnego, ponieważ w Kijowie, w przeciwnym wypadku, raczej nie miałby szans na zwycięstwo. Wróćmy do głównego tematu. Opublikowano tam niewielki artykulik na temat ulotek oczerniających tego kandydata, które jakoby miał wydrukować jego konkurent ze Zjednoczonej Opozycji. I tu następuje zaskoczenie. Redaktorzy gazetki nie lenili się i zadzwonili do opozycjonisty i pozwolili mu na wytłumaczenie, że sam padł ofiarą prowokacji i żadnych ulotek nie drukował. Takie przypadki jednak w czasie tej kampanii rzadko się zdarzają.

 

(pp)